Het organiseren heeft de creatrix in me aangezet. Een tijd terug heb ik een zaadje geplant en door me steeds af te stemmen is het uiteindelijk uitgegroeid tot een mooie bijeenkomst.

Ideeën hebben een soort rijping nodig. Dat werkt bij mij in ieder geval zo. Als een ingeving nog pril is, dan deel ik het nog niet. Het voelt dan toch te kwetsbaar om eventueel commentaar daarop te krijgen. Naarmate ik het idee verder uitwerk, wordt het ook duidelijker hoe ik dingen kan aanpakken en of ik eventueel hulp nodig heb. Ik brainstorm en schrijf kernwoorden op. Wanneer ik me dan afstem op het idee, krijg het vastere vormen. Als het goed voelt voor me, kom ik er mee naar buiten. En dat vind ik best spannend: wat zullen ze er van vinden? Komen er wel mensen naar toe?

Om de inspiratiebijeenkomst als voorbeeld te nemen: ik heb op een gegeven moment gewoon een datum gepland. Anders bleef ik maar finetunen, dingen aanpassen en zorgen dat het perfect was. Een bekende valkuil van me. Ik heb me er aan overgegeven, me afgestemd en alles laten ontstaan. En dat voelde goed voor mij. Natuurlijk waren er verbeterpunten. Ik kreeg fijne feedback van de deelnemers, die ik in de volgende bijeenkomsten zeker ga meenemen. Al met al ben ik trots op wat we met elkaar hebben neergezet. Als ik naar mijn innerlijke saboteurs had geluisterd, dan had ik nu nog steeds geen bijeenkomst gehad. Soms moet je er voor gaan: met volle angst vooruit.