Heb jij wel eens het gevoel dat je je wilt verstoppen? Dat je je niet veilig voelt in de omgeving waar je bent? Of dat je iets uit de weg wilt gaan omdat het niet fijn voelt?

Dat gevoel van onveiligheid kan vanuit heel vroeger komen. Als baby/jong kind was je helemaal afhankelijk van jouw ouders/verzorgers. Bijvoorbeeld: als baby kon je alleen communiceren d.m.v. huilen, als je honger had of aandacht wilde. Als je niet gelijk werd opgepakt kon je dat registreren als onveilig.

Toen je geboren werd had je al veel levensenergie. Door alles wat je meegemaakt en geleerd hebt of wat je omgeving je voorgehouden heeft, is er een bepaald kooitje om je heen geplaatst. En dat kooitje dat past niet meer; je wilt er wel uitbreken.

Misschien is daar nu de tijd voor. Dat je langzaam maar zeker de deur van dat kooitje op een kier gaat zetten, eens naar buiten gluurt en eens kijkt wat er buiten allemaal is.

Gedurende je leven maak je van alles mee. Veel mooie dingen, maar ook verdrietige zaken. En als je die niet doorleefd hebt, zetten die zich vast in je lichaam. Je neemt als het ware ballast mee in je koffer of rugzak.

Bekijk die ballast eens als een kledingstuk waar je uitgegroeid bent: het begint een beetje te knellen en te schuren en het zit niet meer zo lekker.

Je zou vast graag gelijk op de top van de berg zijn. Dat zou mooi zijn als dat zou lukken, maar zo werkt het helaas niet. Misschien zie je ook als een berg tegen de reis op; voor de een kan het een hoge berg zijn, voor de ander een heuvel. Elke reis begint met de eerste stap. Dat hoeft maar een klein muizenstapje te zijn. Als je 100 van die muizenstapjes zet kom je ook verder.